Ale nie o tym chciałem. Już niedługo każdy każdemu będzie odmieniał przez wszystkie przypadki życzenia „Wesołych świąt”. Czy naprawdę to są jedyne życzenia, jakie można sobie składać?

Czy trzeba tak silnie epatować swoim hurra-katolicyzmem? Czy taka ma być Polska, gdzie pozwala się na wyrażanie zgody na karę śmierci (podobno 70% badanych Polek i Polaków jest za tym, wbrew nauczaniu Kościoła Katolickiego), ale nie pozwala się sobie zauważyć, że oprócz bożników jest także i inny, prawosławny (święta w tym roku 7 stycznia 2012 roku), muzułmanin (kompletnie nie czci narodzin, a może Proroka), buddysta (czci urodziny, ale ważniejsze jest święto oświecenia Buddy i uruchomienia koła Dhammy), czy ateista (jest przekonany, że religia to mity i bajki)?

Nawiasem mówiąc, ciekawe ile osób będzie na tyle odważnych, żeby w trakcie uczty, za która zapłacą pracą i bezsennymi nocami kobiety, a mężczyzni tylko będą patrzeć i zajadać, zapytać innych, zebranych przy stole, przecież najbliższych, o stosunek do jezusa chrystusa, jak postrzegają tę postać, lub czy jest obecny w ich życiu. Zachęcam do badań z punktu widzenia etnografa. Mogą one bowiem powiedzieć coś więcej o nas samych.

Przyszło mi to na myśl, gdy czytałem artykuły opublikowane na stronie www.lewicowo.pl. Strona ta dotyczy lewicy demokratycznej, patriotycznej i antykomunistycznej.

Przyznam się, że dobór epitetów budzi zdziwienie. Ja rozumiem, że lewica obejmuje wiele gatunków, odmian i prądów. Ale dlaczego przedstawiciele lewicy muszą być patriotami? Dlaczego lewica ma taką silną manię wybielania się i wyprzedzającego usprawiedliwiania samych siebie przed zarzutem bycia lewicowym totalitaryzmem?
Podobny zarzut można postawić epitetowi demokratyczny.

Uważam, że jedno to jest wprowadzenie dyktatury proletariatu, a drugie to różnego rodzaju idee lewicowe. A warto przeczytać zgromadzone artykuły na stronie lewicowo.pl, ponieważ pokazują kilka ważnych rzeczy o lewicy.

Przykładowo, już od blisko 150 lat w Polsce żywe były i są idee socjalistyczne, anarchistyczne, syndykalistyczne i szeroko rozumiane emancypacyjne. Komunizm w rozumieniu bolszewizmu był tylko jednym z prądów. Krytyka komunizmu sowieckiego istniała i była bardzo silna praktycznie aż do końca II wojny światowej.

Dlatego też zachęcam do przeczytania niektórych z tych artykułów, co powinno pomóc zrozumieć czym jest socjalizm, anarchosyndykalizm i jak wiele łączy ludzi na lewicy, a jak mało dzieli.

W czasie prowadzenie tej strony napisałem wiele lepszych, oraz gorszych wpisów na wiele tematów. Starałem się powiązać zagadnienia dostrzeżone w świecie wokół mnie z filozofią i doradztwem filozoficznym. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze mogłem, umiałem dostatecznie jasno się wypowiadać.

Do dnia dzisiejszego nie dysponuję żadnymi przesłankami przemawiającymi za tym, że pomysł doradztwa filozoficznego ma szansę okazać się sukcesem w Polsce. Nikt nie skorzystał z mojej pomocy jako doradcy filozoficznego.

Możliwe, że moim błędem było to, że nie reklamowałem się zbytnio, choć Google świetnie reaguje na słowa kluczowe: „doradca filozoficzny”, „doradztwo filozoficzne” czy „praktyka filozoficzna”.

Wydaje się, że gdyby podjąć się rozpropagować propozycje doradztwa filozoficznego bardzo szeroko i wykorzystać w tym celu silnie rozbudowaną kampanię medialną, to możnaby sprzedać ten produkt rzeszom konsumentów, odbierając część rynku usług doradczych wszelakim coachom, psychologom czy trenerom.

Tylko czy poradnia filozoficzna powinna działać według kategorii dzikiego kapitalizmu? Może mój sposób doradztwa nie jest taki zły. Zamiast reklam, pozycjonowanie w google na podstawie słów kluczowych, zamiast opłaty za spotkanie, praca pro bono publico, zamiast wynajmowania gabinetu w trendy lokacji, dyskusja mailowa lub chat.

Dlatego też zmieniam formułę tego bloga. Postaram się nadal odwoływać się do praktyki filozoficznej, ale jednocześnie będę starał się poszerzyć zakres praktyki.

Potem wywiązała się choroba serca, szczegółów nie znam. Przez kilka lat w gablocie w Instytucie Filozofii było wezwanie do pomocy finansowej w leczeniu tejże choroby.

Zatem jestem ewenementem, ponieważ w związku ze śmiercią profesora Siemka wszyscy przypominali sobie Jego wykłady, wpływ na ich pracę i tym podobne. W zeszłym miesiącu Oddział Warszawski PTF przygotował panel dyskusyjny, a jeszcze wcześniej, czyli tuż po pogrzebie, odbyła się konferencja na temat pracy i dokonań Profesora.

Ja sam należę do pokolenia osób, które odchodzących, tych ważnych w ostatnich ćwierćwieczu, mogą jedynie poznać przez ich pisma, pozostawione dzieła.

Zresztą jak można zastosować solipsyzm Berkeleya w codziennym życiu, na przykład płacąc rachunek w restauracji. Epistemologia wartości Hartmana też nie pomoże w obliczu konieczności stania w kolejce w urzędzie. Leżąc w trakcie bolesnego zabiegu dentystycznego namysł nad logika epistemiczną i jej zobowiązaniami ontologicznymi jest znośnym zajęciem myśli, wobec nieznośnego szumu narzędzi dentystycznych.

Filozofia jest działalnością teoretyczną. Zawsze taka była. Niektórzy próbowali stosować ją praktycznie, czym zawdzięczali przezwiska dziwaków, głupków czy komunistów.

Ileż to osób będzie zawsze mówiło prawdę w imię cnoty prawdomówności? Ileż to osób stara się być życzliwym innym na podstawie sylogizmu hipotetycznego Kanta? Ile osób przechodzi na zielonym świetle przez ulicę, ponieważ wybrało praworządne życie i przyjmuje egzystencjalną odpowiedzialność?

No, ale co z odwiecznym pytanie o wszechświat, życie i całą resztę? Czyż każdy z czytelników nie zastanawiał się po co żyć, a co po śmierci, czy dusza istnieje itp?  Dlaczego ciągle jest kryzys? Czemu świat nie jest tak radosny jak 10, 15 lat temu? Dlaczego nie rozumiem współczesnej muzyki, a podoba mi się stara Pidżama?

Jeżeli zderzymy te pytania z teoretycznością filozofii, jej wielkim zakresem problemów, to warto sobie postawić pytanie, jak samodzielnie poznawać dzieła filozofów, jak z nimi obcować i dowiedzieć się, że Hegel odpowiada na pytania postawione przez Schlegla, a nie przez Locke’a?

Żeby się zajmować tą działalnością, proponuję albo iść na 3-5 letnie studia filozoficzne, (przy czym lepiej na uczelni świeckiej niż wyznaniowej), albo spotkać się z doradcą filozoficznym, wykształconym filozofem, który będzie nawigatorem dla każdego nie-filozofa, Gościa i który przeprowadzi przez rafy i sztormy problemów filozoficznych do portu samowiedzy.

W tym tygodniu rutynowo sprawdzając statystyki tego blogu, zauważyłem wyniki, które można określić jako tłok na stronie internetowej.

Przyczyną, jakże miłą mojemu sercu, było osobiste odniesienie się na zaprzyjaźnionym blogu do mojej tematyki.

Niniejszym serdecznie dziękuję za to.

W jaki sposób doradztwo filozoficzne, w swej wszelakiej formie, mogłoby tutaj pomóc?

Widzę tutaj dwa aspekty: polityczny, czyli publiczny i prywatny. Z punktu widzenia polityków, nie jest istotne, czy powinien być tam znak jakiejkolwiek religii czy też tylko pusta ściana. Ważne bowiem jest jaką pozycję dana grupa polityczna zajmie po starciu pod „krzyżem”.

Dla osób prywatnych, sprawa nie jest tak prosta. Zwykli ludzie chcą bowiem postępować zgodnie z prawem, ale także zgodnie z sumieniem czy samym sobą. Z tej pozycji problemem dla takiej osoby może być zajęcie stanowiska w samej sprawie, ale także dookreślenie stanowiska w każdym przypadku wystawiania krzyża publicznie.

Wystawianie krucyfiksa publicznie może mieć czworaką formę:

1. krucyfiks w kościołach
2. krucyfiks w urzędach czy sejmie – mam tutaj na myśli urzędy publiczne tzw. organy administracyjne, wszelkie wydziały architektury, urzędy dzielnicy, gminy i powiatu
3. krucyfiks na ulicach i przy drogach – myślę tutaj o tych wszystkich przydrożnych kapliczkach, krzyżach na rozstajach dróg czy przy drodze.
4. krucyfiks w miejscach publicznych niepaństwowych – szkoły, zarządzane przez lokalne gminy, szpitale, zakłady pracy, i inne miejsca

Widać z tej podstawowej klasyfikacji, że symbole religijne występują w różnych miejscach publicznych.

W tym momencie osoba zastanawiająca się nad tym problemem, nie-filozof, mogłaby spotkać się z doradcą filozoficznym i podjąć dyskusję nad zagadnieniem obecności krzyża w miejscach publicznych. Doradca filozoficzny nie tylko mógłby pomóc uściślić podział, ale także przedyskutować, w sposób dbający o zdanie nie-filozofa, pewne rozwiązania, które były satysfakcjonujące dla gościa.

http://pytania.wordpress.com/2011/10/11/o-krukach-i-ludziach-temat-biezacy/

Oczywiście podsłuchiwanie jest naganne, lecz jestem całkowicie usprawiedliwiony. W tym przypadku siedziałem tuż koło nich, a oni wcale na mnie nie zwracali, zresztą na resztę wagonu również, żadnej uwagi. Mówili głośno, jako jedyni w całym wagonie. Zatem mogłem być niechętnym świadkiem pracy umysłowej tygrysów polskiego kapitalizmu informacyjnego.

Rozmowa tych osób toczyła się ze zmiennym natężeniem, czasem głośniej, czasem ciszej. Tematy nie były interesujące, ot rozmowa współpracowników.

Piszę o tym jednak, dlatego, że ich dyskusja była przykładem aktualizacji potrzeby czynnej praktyki filozoficznej. Uzasadnię w następująca sposób odnosząc się jedynie do dwóch tematów:

1. Panowie Dżentelmeni dyskutowali na temat ważności matematyki oraz potrzeb tejże w edukacji. Ich dyskusja jednak była powierzchowna tzn. powtarzali argumenty oparte na utylitaryźmie, słychać było ich problemy z dookreśleniem zakresu rozmowy. Pomoc doradcy filozoficznego jako moderatora na pewno podniósłaby wzajemną satysfakcję stron.
2. Panowie zastanawiali się także nad doborem słów potrzebnych do opisów na prowadzonej stronie. To było ciekawe doświadczenia, słuchać jak próbują zdefiniować znane powszechnie epitety takie jak „dobry”, „niezły”, „genialny”. Tu konsultacja z doradcą filozoficznym umożliwiłaby szybkie i pewne poprowadzenie dyskusji i wybór właściwych słów, zgodnie z potrzebną lub szukaną konotacją.

Warto by zatem zawołać:

o, wy pracownicy firm, w czasach postępującej specjalizacji, w czasach polskiego drapieżnego kapitalizmu, poszukujcie doradztwa w sprawach filozoficznych, semantycznych czy etycznych. Doradca nie kosztuje wiele „zachodu”, a pomoże, doradzi i zaoszczędzi cennego czasu.

1. patrzenie z pozycji „komunizmu”, „lewicy” ułatwia krytykę współczesnego społeczeństwa. Ruchy te odsłaniają mechanizmy kapitalizmu, które przyjmowane są bezkrytycznie, albo z założeniem, że nic lepszego jeszcze nie wymyślono. W ten sposób można świadomie patrzeć na rzeczywistość.
2. martwię się także o własną przyszłość, bowiem jestem w grupie potencjalnego wiecznego bezrobocia i w pierwszej linii do zwolnienia w przypadku wielkiego kryzysu. Kolejnej pracy mogę nie znaleźć, z różnych powodów.
3. kategoria komunizmu, nawet jeżeli jest utopią, pozwala nadać dodatkową wartość życiu jednostki. Należy jednak wystrzegać postrzegania tej czy innych idei w rozumieniu religijnym. Lewica nie jest religią, ani jej nie zastępuje. Religia to opium, zatem każda idea, jeśli jest traktowana jak religia, to opium.

Gdzie w tym wpisie jest doradztwo filozoficzne? Doradca filozoficzny winien być apolityczny, nie powinien agitować w rozmowie filozoficznej wobec tej czy innej ideologii. Zatem w trakcie prowadzenia praktyki, doradca nie powinien zajmować żadnej ze stron w potencjalnym sporze politycznym.

Można jednak wyobrazić sobie problem Gościa Doradcy filozoficznego, który wymaga namysłu nad współczesną filozofią polityczną. Profesjonalizm i rzeczowość prowadzonego doradztwa filozoficznego wymaga wówczas przedstawienia wszystkich możliwych sposobów rozwiązania analizowanego problemu. Jedyna cenzura, jaka mogłaby być wprowadzona, to ograniczenie się do tych idei politycznych, które nie są dyktaturami lub nie prowadzą w sposób oczywisty do nich.